Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

ΑΡΑΣ: Ήρθε η ώρα να ταράξουμε τα νερά...


Ήρθε η ώρα να ταράξουμε τα νερά,
η ώρα της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς!

Με μακροσκελή ανακοίνωσή της, η ΑΡιστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση κάνει εκτίμηση της πολιτικής συγκυρίας και τοποθετείται στο ζήτημα των συνεργασιών  ξεκαθαρίζοντας  τη στάση της, αλλά και τα όριά της,  προς τις άλλες δυνάμεις και συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Η ΑΡΑΣ καλεί την ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

● Να βγει μπροστά και να πρωταγωνιστήσει για τη δημιουργία ενός κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος που θα ταράξει συθέμελα την πολιτική του συστήματος, θα δρομολογήσει την ανατροπή και θα δώσει προοπτική στο λαϊκό αγώνα για έναν άλλο δρόμο. Να μην χαθεί και αυτή η ευκαιρία!
● Να κάνει κάλεσμα σε μια σειρά πολιτικές δυνάμεις και οργανώσεις για κοινή εκλογική κάθοδο και συγκρότηση αυτού του μετώπου ρήξης και ανατροπής, (Μ.Α.Α.,πρώην κομμάτια της ΚΟΕ, μ-λ χώρος, ΚΟΑΝ, ΟΚΔΕ, ΕΕΚ) τονίζοντας ότι ότι:  "....Μόνο ενδυναμωμένη μπορεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η αντικαπιταλιστική αριστερά να βγουν από μια τέτοια διαδικασία και πιο ισχυρή για να επάγει αποτελέσματα στην υπόθεση του κοινωνικού κινήματος".

Η ΑΡΑΣ ξεκαθαρίζει ότι:  

"Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να βλέπει τις συνεργασίες στη βάση ακριβώς πολιτικών σχεδίων και όχι κριτηρίων οργανωτικών ή πολιτικών απολογιών"  και ότι "Όσοι συγκλίνουν με το πολιτικό σχέδιο που διατυπώνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει κατά τη γνώμη της να συνεργασθούν και εκλογικά προκειμένου να μεταβάλλουν τους συσχετισμούς και στην Αριστερά και πρωτίστως στην κοινωνία".

Η ΑΡΑΣ εγκαλεί για μυωπική πολιτική και φοβικά σύνδρομα  άλλες συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΝΑΡ-ΣΕΚ)

"Οι πολιτικές μετατοπίσεις που έχουν πραγματοποιήσει οι δυνάμεις του ΜΑΑ και ευρύτερα πολιτικά ακροατήρια της αριστεράς δεν είναι οπορτουνιστικές και έχουν πραγματοποιηθεί με πολιτικό κόστος και με τομές στον υπάρχοντα χάρτη της αριστεράς 
Ακριβώς γι΄ αυτό είναι μυωπική η λογική (που φαίνεται να υποστηρίζει πρωτίστως το ΝΑΡ) για αποκλεισμό ηχηρών προσώπων από εκλογικές συνεργασίες. Στο έδαφος αυτό δεν πρέπει να φοβόμαστε (όπως φαίνεται να κάνει το ΣΕΚ) ούτε την αποτύπωση των συνεργαζόμενων δυνάμεων στο όνομα του κατεβάσματος γιατί ακριβώς δείχνουν τη δυνατότητα του πολιτικού μας σχεδίου να μετατοπίζει ευρύτερες δυνάμεις που είχαν υιοθετήσει άλλα πολιτικά σχέδια".

    Αναδημοσιεύουμε ολόκληρο  το κείμενο της ΑΡΑΣ εκτιμώντας ότι οι θέσεις αυτές  θα συμβάλουν στις παραπέρα διεργασίες στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς.


Ήρθε η ώρα να ταράξουμε τα νερά,
η ώρα της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς!

Η καπιταλιστική κρίση στην Ελλάδα και η πάλη των τάξεων στο πεδίο αυτό, επέφερε ανατροπές και δημιούργησε νέα δεδομένα τόσο σε σχέση με το συσχετισμό δύναμης όσο και στο πολιτικό επίπεδο.  Η πίεση που ασκεί η αστική στρατηγική για την υπέρβασή της έχει εξανεμίσει μέσα σε δύο χρόνια το λαϊκό εισόδημα  και τις εργατικές κατακτήσεις και επιχειρεί να σταθεροποιήσει από τη μία ακόμη πιο βαθιά νεοφιλελεύθερη διάρθρωση των σχέσεων παραγωγής αλλά και ένα πολιτικό σύστημα που θα εξοστρακίζει από τους κρατικούς μηχανισμούς κάθε αντανάκλαση των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων στο εσωτερικό του. Η νέα δανειακή σύμβαση του Φλεβάρη μαζί με τα νέα μνημονιακά μέτρα αλλά και τα εξαγγελόμενα μέτρα του Ιουνίου προχωρούν ακόμη περισσότερο την επίθεση στον ελληνικό λαό αλλά και τον ιδεολογικό εκβιασμό που του ασκεί η πραξικοπηματική Κυβέρνηση των αστικών δυνάμεων σε αγαστή  συνεργασία με την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Οι εξελίξεις στο πολιτικό σύστημα τον τελευταίο χρόνο έχουν πια καταστήσει σαφές ότι οι δυνάμεις του κεφαλαίου έχουν συστρατευθεί  πίσω από έναν άξονα για τη διάσωση της κερδοφορίας τους: την παραμονή στην ευρωζώνη και την ευρωστρατηγική.
Από την άλλη πλευρά ο λαός έχει δώσει σε σύντομο χρονικό διάστημα γιγάντιες μάχες, με αγώνες που διέρρηξαν το πολιτικό σύστημα και τα αστικά κόμματα δημιουργώντας  κοινωνική ρευστότητα και ισχυρά στοιχεία πολιτικής κρίσης, με αποκορύφωμα την παλλαική διαδήλωση της 12ης φλεβάρη που πήρε εξεγερτικά χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ταχύτατη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, πυλώνα της αστικής πολιτικής, της ευρωστρατηγικής και της «κοινωνικής ειρήνης» στη μεταπολιτευτική Ελλάδα αλλά και η αποδιάρθρωση στη ΝΔ και το ΛΑΟΣ.  Επιπλέον, οι αγώνες αυτοί, αλλά κι οι επιμέρους ηρωικοί αγώνες των εργαζόμενων σε κλάδους και κρίσιμους παραγωγικούς τομείς, έχουν διαχύσει έναν κοινωνικό ριζοσπαστισμό και έχουν δημιουργήσει νέες μορφές πάλης και πυρήνες κοινωνικού αγώνα σε γειτονιές, χώρους δουλειάς και χώρους νεολαίας, όπως οι λαϊκές συνελεύσεις. Όμως, παραμένει το γεγονός ότι αυτή η λαϊκή αγανάκτηση και διεκδικητικότητα εμφανίζει καμπές και υφέσεις, μια αποσπασματικότητα που επηρεάζεται από την συνεχή επιβολή μέτρων, πράγμα που στη λαϊκή συνείδηση εγγράφεται ως ήττα. Και τελικά δεν καταφέρνει να αντανακλαστεί στο πολιτικό επίπεδο παρά με την μερική άνοδο των ποσοστών της αριστεράς.
 Απέναντι στη λαϊκή πάλη, το κράτος διαρκώς θωρακίζεται κατασταλτικά και σκληραίνει τους μηχανισμούς του. Μια τέτοια διαδικασία, αυτή της αυταρχικοποίησης, δεν περιλαμβάνει μόνο την φυσική καταστολή, που έχει οξυνθεί σε βαθμό αναίρεσης κάθε δημοκρατικού δικαιώματος και ελευθερίας, με ενδεικτικό το νέο νομοσχέδιο ποινικοποίησης των διαδηλώσεων. Εμφανίζεται και με την ελαχιστοποίηση της κρατικής «ανοχής» απέναντι στις κοινωνικές αντιθέσεις, την ιδεολογική σκλήρυνση και δημιουργία εσωτερικών εχθρών, την ένταση του ρόλου της κατασταλτικής επιβολής. Ο κρατικός μηχανισμός διαμορφώνεται έτσι ώστε να απεμπολεί κάθε στοιχείο ενσωμάτωσης των λαϊκών προσδοκιών στο εσωτερικό του. Ο δημόσιος λόγος μετατοπίζεται με τον πυρήνα του να αποτελεί το στοιχείο του Νόμου και της τάξης, του κρατικού μονοπωλίου της βίας. Τέτοιας έντασης επιθετικότητα αναδεικνύει και η ναζιστικής έμπνευσης μεταναστευτική πολιτική με τις επιχειρήσεις σκούπα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά και η κρατικά καθοδηγούμενη δράση ακροδεξιών συμμοριών.  Μια τέτοια διαδικασία δεν μπορεί παρά να ασκεί τεράστιες πιέσεις από τη μια πολιτικό σύστημα και τις δυνάμεις της αριστεράς, που στοχοποιούνται πλέον ανοιχτά ως «επικίνδυνες» και υπόκεινται σε κατασταλτική διαχείριση.  Από την άλλη έχει στόχο να λειτουργήσει διαλυτικά στον κοινωνικό ιστό και να διαρρήξει τη συλλογική συγκρότηση των λαϊκών μαζών, οδηγώντας τη λαϊκή αγανάκτηση να παίρνει χαρακτηριστικά εξατομίκευσης και απελπισίας.  Η συγκλονιστική πράξη αυτοχειρίας του 77χρονου φαρμακοποιού στο Σύνταγμα ήταν ξεκάθαρα μια πράξη πολιτικής διαμαρτυρίας αλλά και μια δολοφονία, ένα έγκλημα της κυβέρνησης των μνημονίων και του δολοφονικού πολιτικού συστήματος.
Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα η αριστερά δίνει μεγάλες μάχες, αλλά εμφανίζεται  αναντίστοιχη των απαιτήσεων, αδύναμη να συμπυκνώσει τη λαϊκή πάλη σε πολιτικό αγώνα με νικηφόρα προοπτική, αλλά και να βάλει έναν πραγματικό φραγμό στην εγκληματική αστική πολιτική. Το ΚΚΕ από τη μια, επιμένει στο δρόμο του απομονωτισμού και της καταγγελειολογίας, αποστρεφόμενο κάθε εκρηκτική καμπή της ταξικής πάλης, οριακά διαφυλάσσοντας κατά καιρούς την πολιτική ομαλότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη, παραμένει προσκολλημένος στην καλλιέργεια αυταπατών για μια λύση στα πλαίσια της ΕΕ, έχοντας στόχο περισσότερο να προσεγγίσει τα πολιτικά στελέχη που αποστρατεύονται από το ΠΑΣΟΚ.
Οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς έχουν πρωτοστατήσει στους κοινωνικούς αγώνες όχι μόνο στους δρόμους, τις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς αλλά και θέτοντας ένα πολιτικό πρόγραμμα που δείχνει ένα δρόμο για τα λαϊκά στρώματα ρήξης με αυτό το πολιτικό σύστημα και με την αστική στρατηγική. Το πολιτικό πρόγραμμα εργατικής διεξόδου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη βάση των τεσσάρων σημείων: στάση πληρωμών, διαγραφή του χρέους, έξοδος από την ΟΝΕ, εθνικοποίηση τραπεζών και βασικών παραγωγικών μονάδων, είναι η απάντηση στους μονοδρόμους που επιβάλλουν τα μνημόνιά τους.
Παράλληλα, όμως, για την όξυνση της ταξικής πάλης και την αντανάκλαση της λαϊκού αγώνα στο πολιτικό επίπεδο απαιτείται ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συσπείρωση. Χρειάζεται ο μετασχηματισμός του χάρτη της αριστεράς και ένα άλμα προς τα μπρος από τον πολυκατακερματισμό και την αποδιοργάνωση του αντικαπιταλιστικού δυναμικού. Είναι αναγκαία όσο ποτέ η συγκρότηση ενός αγωνιστικού πολιτικού και κοινωνικού μετώπου για να μπορέσουν οι κοινωνικές συγκρούσεις να εκφραστούν υλικά σε μια πολιτική προοπτική των λαϊκών τάξεων που θα συγκρούεται με τους βασικούς άξονες της αστικής στρατηγικής. Η συγκρότηση μιας τέτοιας πρότασης σε κεντρικοπολιτική βάση είναι αναγκαίος όρος για την οικοδόμηση μιας κοινωνικής λαϊκής συμμαχίας που θα θέτει πραγματικά όρους ρήξης με τη στρατηγική ΔΝΤ-ΕΕ-ΟΝΕ αλλά και διαμόρφωσης ενός άλλου συσχετισμού δύναμης στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό.
Κατά την άποψή μας, αν και αυτή η πρόταση αφορά μια  στρατηγική που θα διαχέεται σε κοινωνικούς χώρους μέσα από ευρύτερες αγωνιστικές συσπειρώσεις και θα αποτελεί μακροπρόθεσμα σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο μια πολιτική συσπείρωση δυνάμεων, μπορούν αυτές οι εκλογές να αποτελέσουν σταθμό για να εκφραστεί μια τέτοια στρατηγική, ακριβώς για να μην δοθεί η δυνατότητα στο πολιτικό σύστημα να σταθεροποιηθεί και να επανανομομοποιηθεί, για να μην καταγράψουν οι δυνάμεις της αριστεράς άλλη μια φορά τη λαϊκή απογοήτευση, για να εκφραστεί ένα άλλο κοινωνικό ριζοσπαστικό και αντικαπιταλιστικό κοινωνικό ρεύμα.
Θεωρούμε απαραίτητο βήμα για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και για να συνεχίσει να είναι πρωτοπόρο όχημα για την υπόθεση της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής αριστεράς να κάνει βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση. Να κάνει κάλεσμα σε μια σειρά πολιτικές δυνάμεις και οργανώσεις για κοινή εκλογική κάθοδο και συγκρότηση αυτού του μετώπου. Είτε δυνάμεις που χρόνια τώρα στην επαναστατική αριστερά ακολουθούν μοναχικούς δρόμους ή βρίσμονται εκτος ΑΝΤΑΡΣΥΑ (μ-λ χώρος, ΚΟΑΝ, ΟΚΔΕ, ΕΕΚ), είτε πολιτικές δυνάμεις που αποσχίστηκαν από ρεφορμιστικούς δρόμους και ακολουθούν μια στρατηγική ριζοσπαστικών αγώνων και μια πολιτική πρόταση αντίστοιχη με αυτήν της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (μέτωπο Α/Α,πρώην κομμάτια της ΚΟΕ). Μόνο ενδυναμωμένη μπορεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η αντικαπιταλιστική αριστερά να βγουν από μια τέτοια διαδικασία και πιο ισχυρή για να επάγει αποτελέσματα στην υπόθεση του κοινωνικού κινήματος.
Μια σειρά πολιτικοί λόγοι υπαγορεύουν ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο, ξεπερνώντας φοβίες και αγκυλώσεις:
1. Η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντανακλά ένα διακριτό πολιτικό σχέδιο μέσα στην αριστερά, που είναι το μόνο που έχει τη δυνατότητα να εφαρμοστεί στην πράξη και να πετύχει νίκες. Ένα τέτοιο μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να επιβληθεί μόνο μέσα από τον κοινωνικό καταναγκασμό του κινήματος και όχι σε συνεργασία με μερίδες της αστικής τάξης, αλλά μπορεί να επιβληθεί άμεσα (προτού η εργατική τάξη κατακτήσει την πολιτική και κοινωνική εξουσία και μετασχηματίσει την κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής). Αυτό έρχεται σε αντίθεση τόσο με το πολιτικό σχέδιο του ΚΚΕ που προϋποθέτει πρώτα την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη (δια του κόμματος που την εκπροσωπεί), όσο και με το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ που προϋποθέτει την αλλαγή των συσχετισμών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο προκειμένου να μετατοπιστεί η κοινωνική ισχύς στο εσωτερικό της ΕΕ και να μεταλλαχθεί η δομή της, καλλιεργώντας αυταπάτες για τα συμφέροντα που εκπροσωπεί ως μηχανισμός. Πρόκειται για πολιτικά σχέδια που και ανεφάρμοστα είναι και δεν μπορούν να πείσουν τα πληττόμενα λαϊκά στρώματα σπρώχνοντας τα σε άλλες κατευθύνσεις και αποτελούν το άλλοθι για να μην  ανατραπεί η μνημονιακή πολιτική. Όσοι συγκλίνουν με το πολιτικό σχέδιο που διατυπώνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει κατά τη γνώμη μας να συνεργασθούν και εκλογικά προκειμένου να μεταβάλλουν τους συσχετισμούς και στην Αριστερά και πρωτίστως στην κοινωνία.
2. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να βλέπει τις συνεργασίες στη βάση ακριβώς πολιτικών σχεδίων και όχι κριτηρίων οργανωτικών ή πολιτικών απολογιών, γιατί το ξεδίπλωμα σχεδίων είναι που τελικά επιδρά στην ταξική πάλη. Τόσο τυχόν αποδυνάμωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όσο και αδυναμία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να υποδεχθεί και να συνεργασθεί με όσους υιοθετούν αυτό το πολιτικό σχέδιο θα ενίσχυε τα άλλα πολιτικά σχέδια (και ιδίως το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ).
3. Οι πολιτικές μετατοπίσεις που έχουν πραγματοποιήσει οι δυνάμεις του ΜΑΑ και ευρύτερα πολιτικά ακροατήρια της αριστεράς δεν είναι οπορτουνιστικές και έχουν πραγματοποιηθεί με πολιτικό κόστος και με τομές στον υπάρχοντα χάρτη της αριστεράς . Μάλιστα. όσο πιο ηχηρές είναι αυτές οι μετατοπίσεις τόσο αναδεικνύουν και τη δυνατότητα της αντικαπιταλιστικής πρότασης να επιφέρει ρήγματα και να ηγεμονεύει. Ακριβώς γι΄ αυτό είναι μυωπική η λογική (που φαίνεται να υποστηρίζει πρωτίστως το ΝΑΡ) για αποκλεισμό ηχηρών προσώπων από εκλογικές συνεργασίες. Στο έδαφος αυτό δεν πρέπει να φοβόμαστε (όπως φαίνεται να κάνει το ΣΕΚ) ούτε την αποτύπωση των συνεργαζόμενων δυνάμεων στο όνομα του κατεβάσματος γιατί ακριβώς δείχνουν τη δυνατότητα του πολιτικού μας σχεδίου να μετατοπίζει ευρύτερες δυνάμεις που είχαν υιοθετήσει άλλα πολιτικά σχέδια.
Για εμάς, προϋποθέσεις για αυτή τη διαδικασία αποτελούν: α) μια κοινή πίστη στην προώθηση των αξόνων του προγράμματος εργατικής διεξόδου από την κρίση, μια πρόταση που διαχωρίζει ξεκάθαρα πολιτικά το στίγμα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στην Ελλάδα σήμερα, μέσα από το αναγκαίο –και όχι μίνιμουμ- πολιτικό πρόγραμμα και χωρίς υπερεπαναστατικές μετατοπίσεις που τείνουν να συγκλίνουν περισσότερο με μια μεσσιανική αντίληψη που καλύπτει το ΚΚΕ. β) την πολιτική συμφωνία ότι θα ασκηθεί σαφής και σκληρή κριτική στα ανταγωνιστικά πολιτικά σχέδια και γ) την πολιτική δέσμευση ότι αυτή η πολιτική συνεργασία δεν είναι απλά προεκλογική.
Aυτή η πρόταση δεν μπορεί φυσικά να στηρίζεται σε αποκλεισμούς, ιδιαίτερα προσώπων που έχουν πρωταγωνιστήσει στις ριζικές πολιτικές μετατοπίσεις κομματιών της αριστεράς από ρεφορμιστικές αντιλήψεις και μορφώματα, έτσι ώστε να προσμετράμε σήμερα εντελώς διαφορετικά την πολιτική δυναμικής της αντικαπιταλιστικής οπτικής. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συγκροτήθηκε χωρίς πολιτικούς αποκλεισμούς στην βάση της αναγκαιότητας να οικοδομηθεί ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο, αφού το γεγονός ότι στη σημερινή συγκυρία δεν υπάρχει έδαφος για κοινωνικές συμμαχίες ή συμβιβασμούς της εργατικής τάξης με μερίδες του κεφαλαίου κατεδείκνυε την ανεδαφικότητα των προτάσεων για αντινεοφιλελεύθερα (ΣΥΡΙΖΑ) ή αντιμονοπωλιακά (ΚΚΕ) μέτωπα. Για να γίνει αυτό χρειάστηκε να υπερβούμε λογικές αποκλεισμών και μικροηγεμονισμών που οδήγησαν αρχικά στη δημιουργία δυο διαφορετικών σχημάτων (ΜΕΡΑ-ΕΝΑΝΤΙΑ). Στις σημερινές συνθήκες θα ήταν ακόμα πιο τραγικό οι αναγκαίες πολιτικές συγκλίσεις στη βάση και το έδαφος συγκεκριμένων πολιτικών σχεδίων να ταλανίζονται από λογικές αποκλεισμών προσώπων, λογικές που έχουμε ήδη αφήσει πίσω μας.
Είναι η ώρα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να βγει μπροστά και να πρωταγωνιστήσει για τη δημιουργία ενός κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος που θα ταράξει συθέμελα την πολιτική τους, θα δρομολογήσει την ανατροπή και θα δώσει προοπτική στο λαϊκό αγώνα για έναν άλλο δρόμο. Να μην χάσουμε και αυτήν την ευκαιρία!

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ      

                                                                                                            8/4/2012                                                                                                                              www.aras.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια :